Een Afrikaanse naam

Dankjewel voor jullie reacties! Heel leuk om te lezen

Een paar dagen later en alweer zoveel indrukken en ervaringen rijker. De eerste dagen op mijn project hebben veel indruk gemaakt. Zoals ik al eerder beschreef richt het project Jaguza zich op het ondersteunen van kinderen die wees zijn of alleen nog hun moeder hebben. De weeskinderen worden vaak opgevangen door andere vrouwen uit de gemeenschap waardoor sommige vrouwen soms voor wel negen kinderen moeten zorgen, terwijl ze hier eigenlijk niet genoeg geld voor hebben. Bob is de begeleider van het project en met hem heb ik de eerste dag veel gesproken. Ook heeft hij me meegenomen naar een gezin waarvan twee kinderen door Jaguza worden gesponsord zodat zij naar school kunnen. Het bezoek heeft veel indruk gemaakt, het is bijna niet te bevatten hoe slecht de omstandigheden zijn waarin deze mensen leven. Een vrouw van 69 (voor Oegandese begrippen behoorlijk oud), zorgt voor het hele gezin. Zij zorgt voor tien kinderen en ze slapen in een hutje die misschien even groot is als de gemiddelde badkamer in Nederland. En dan slaapt die arme oude vrouw ook nog eens op de grond. Op dat soort momenten ben je in staat om een nieuw matras te gaan halen in de stad, maar het volgende moment besef je weer dat dat geen oplossing is voor de situatie waarin ze verkeren.

Vrijdag werd ik wakker met een heerlijke Nederlandse regenbui. Mijn eerste gedachte was NEEEEEE, dit kan toch niet in Afrika! Maar helaas toch wel, de regen heeft de hele ochtend geduurd. Het project is slecht bereikbaar als het regent omdat je een heel lang stuk over een zandweg moet, dus ben ik thuis aan de slag gegaan met de ideeën die ik had bedacht voor het project om meer sponsoren te werven. Eén van de onderdelen van Jaguza is het stimuleren van de zelfstandigheid van de vrouwen. Hiervoor hebben zij de Woman Group opgericht, welke uit 15 vrouwen bestaat. De groep komt twee keer in de maand bij elkaar en elke keer leggen zij 2000 UGX in. Dit staat gelijk aan ongeveer €0,60, dus €9,- in totaal. Bij elke bijeenkomst krijgt één vrouw al het ingelegde geld zodat zij bijvoorbeeld iets extra’s kan investeren in haar bedrijfje of geld kan sparen voor onvoorziene situaties. Ik ben nu bezig met een plan om vrouwengroepen in Nederland te benaderen die elk ingelegde bedrag willen verdubbelen. Maar ook verenigingen of individuen kunnen doneren. Dit betekent dat een Oegandese vrouw i.p.v. 30.000, 60.000 UGX ontvangt, wat voor haar een enorm bedrag is. Morgen (zaterdag) zou er weer een bijeenkomst plaats vinden van de Woman Group, het moment om mijn plan voor te leggen!

Maar eerst gingen we vrijdagavond uit eten. Met z’n vieren op de boda’s naar de stad! Eén meisje had een camera op haar helm bevestigd. Toen de boda chauffeurs dat eenmaal doorhadden werd er onderling even wat gelachen en ging het gas erop. Het resultaat… een heel gaaf filmpje van een ritje op de boda!

Zaterdag weer naar het project geweest voor de bijeenkomst. Het was een heel bijzonder moment toen ik mijn idee uitlegde aan de vrouwen. Ik vertelde het in het Engels en toen werd het vertaald in het Lugandees (Oegandese taal). Wat er toen gebeurde had ik nooit verwacht. Ze begonnen allemaal te klappen en één vrouw ging ook op haar knieën voor me zitten om me te bedanken. Ze zouden zoveel kunnen doen met het extra geld, dus ik hoop dat het gaat lukken! Ik zal jullie op de hoogte houden van de ontwikkelingen. Ook heb ik tijdens de bijeenkomst een Afrikaanse naam gekregen! Na wat enige discussie (geen idee wat ze zeiden) was de conclusie dat de naam Kitiibwa goed bij mij zou passen, oftewel een vrouw met klasse. Nou dat klopt wel he jongens

Na de bijeenkomst mocht ik met twee vrouwen mee om te kijken waar zij leven. Eén vrouw vertelde dat ze drie kinderen heeft, haar man is overleden aan aids en zelf is ze positief. Ze kan soms met moeite de medicijnen kopen die haar in leven houden. Dat was het eerste moeilijke moment wat ik heb gehad. Ik zag haar jongste zoontje op de grond zitten en dacht wat zou er met de kinderen gebeuren als ook hun moeder overlijdt? Ook Olivia had me bij haar thuis uitgenodigd. Zij zorgt samen met haar moeder voor 9 kinderen, die allemaal hun ouders hebben verloren. Achter hun huisje is een school waar ze lesgeeft aan 19 kinderen. Maandag ga ik kijken op de school, ik ben heel benieuwd!

Morgen (zondag) is het tijd voor wat andere dingen. In de ochtend ga ik met Jennita en de kinderen van haar project naar de kerk. Geen idee wanneer ik daar voor het laatst geweest ben maar ik heb er wel heeeel veel zin in! En ’s middags gaan we naar de markt om wat souvenirs te scoren!

Liefs Marloes

Ps. Check ook even de nieuwe foto’s!

First impression Uganda

Dag 1. Ik ben aangekomen in Uganda! Met de vlucht is alles goed gegaan, gelukkig geen vertraging gehad en meteen mijn eerste Ugandese vriend gemaakt in het vliegtuig. Ik heb hem kauwgum geïntroduceerd, want dat kende hij niet maar… hij wilde wel graag een poging wagen. Ik had hem nog gewaarschuwd dat het een beetje heet kon worden en zijn gezicht sprak boekdelen! Nog nooit iemand zo grappig zien kijken bij het eten van een kauwgumpje.

Bij het vliegveld werd ik opgewacht door Inge, zij is de coördinator in Uganda van Doingoood (de organisatie via wie ik hier ben). Op weg naar het appartement was het meteen al WAUW. Uganda is precies het Afrika van de tv. Chaos op de weg, overal boda boda’s (brommers om je te vervoeren, daarover straks meer), kleine hutjes en winkeltjes langs de weg met tien Oegandezen ervoor die een beetje zitten te chillen heel de dag en rondscharrelende kinderen.

Eenmaal aangekomen in het appartement heb ik meteen een paar andere huisgenoten leren kennen. Het zijn allemaal hele leuke en gezellige meiden, dus dat gaat helemaal goedkomen deze 6 weken!

Dag 2. De eerste nacht heerlijk geslapen onder m’n muskietennet (wat overigens behoorlijk wat lenigheid vereist om daar tactisch onder te gaan liggen). Vannacht is ook Jennita aangekomen en samen kregen we vandaag een rondleiding door de stad van Inge. En dat betekende dat vandaag ook reizen met de boda boda op de planning stond. Bijna iedereen in Uganda gebruikt dit vervoersmiddel om zich van A naar B te verplaatsen en dat zullen wij dus ook moeten doen! Stel je even het moment voor dat je als 5-jarige voor de eerste keer de Phyton in de Efteling trotseerde en je weet hoe ik me voelde toen ik achterop ging zitten bij mijn chauffeur. Oegandezen zijn over het algemeen behoorlijk lui, maar zodra er iemand achterop hebben zitten gaat er een knop om. Zo snel mogelijk willen ze je naar je bestemming brengen en dit kan op een behoorlijke ruige manier gaan. Dit houdt in van links en rechts inhalen, toeteren naar iedereen die in de weg rijdt, zigzaggend door een rij auto’s en af en toe een geul of een stoep meepakken is ook geen probleem. Bij een rit op de boda boda denk je gemiddeld ongeveer tien keer dat je een aanrijding krijgt maar op de één of andere manier komt het elke keer weer goed (ook al scheelt het meestal een centimeter). Ondanks de spannende momentjes af en toe is het verder wel heel gaaf om op deze manier te reizen!

Morgen ga ik voor de eerste keer naar het project. Ik ben heel benieuwd hoe het daar is en heb er veel zin in om aan de slag te gaan. Een ander meisje uit het huis, Sanne, doet hetzelfde project dus kunnen we elke dag gezellig samen gaan.

Alle eerste indrukken waren heel positief, dus ik ga me hier de komende weken wel vermaken! Ik houd jullie op de hoogte!

Liefs Marloes

PS. Ik heb ook een foto toegevoegd van mijn eerste vermoorde kakkerlak (YES!).

Bijna vertrekken!

Nog maar een paar uurtjes en dan is het eindelijk zover! Om acht uur ga ik de lucht in en om twaalf uur 's middags hoop ik aan te komen in Oeganda. Daar wordt ik opgewacht door iemand van de organisatie, om vervolgens naar het appartement te gaan waar ik de komende zes weken zal vertoeven. De voorbereidingen van afgelopen weken waren heel leuk, maar ik ben blij als ik straks eindelijk in het vliegtuig zit en het avontuur kan beginnen

Tot snel!

Liefs Marloes

Een droom die uitkomt...

Hujambo vrienden en familie,

Eindelijk gaat het dan gebeuren. Ik ga voor 6 weken naar Oeganda voor Vrijwilligerswerk! Het project is gekozen en het ticket is geboekt, oftewel... er is geen weg meer terug. Niet dat ik dat zou willen, want ik heb er ontzettend veel zin in. 1 september zal ik vertrekken. Het kiezen van het project was een van de moeilijkste dingen. Er is ontzettend veel keuze, hoe moest ik ooit kiezen?

Uiteindelijk ben ik via de organisatie Doingoood terecht gekomen bij het Jaguza Child Care Initiative. Doingoood is overigens een organisatie die zich richt op projecten in Tanzania, Kenia en Oeganda. Het is een kleinschalige organisatie en de benadering is zowel naar de vrijwilligers als naar de projecten heel persoonlijk. Het project waar ik aan mee ga werken lijkt me ontzettend interessant. Het bestaat sinds 2008 en is volledig afhankelijk van donaties. Het project richt zich op arme gezinnen in en rond Kampala (de hoofdstad van Oeganda). Aids is een veelvoorkomend probleem in dit deel van Afrika. Veel kinderen zijn hun ouders verloren en worden nu meestal verzorgd door hun grootouders. De grootouders hebben vaak veel kinderen om voor te zorgen en hebben niet genoeg inkomen. Met als gevolg dat de kinderen bijvoorbeeld niet of nauwelijks naar school gaan. Het project richt zich op deze gezinnen maar ook op gezinnen waarvan de ouders nog wel leven. Het doel is om de gezinnen op alle niveaus te helpen. Zo zorgen ze er bijvoorbeeldvoor dat de kinderen naar school kunnen, maar wordt er ook gewerkt aan inkomen generende activiteiten.

Het project is dus gericht op het gezin en de omgeving en sluit daarmee perfect aan op mijn studie! Ik hoop dus zeker ook vanuit dit oogpunt en mijn kennis hierover een bijdrage te kunnen leveren aan het project.

Uiteraard zal het werken en leven in een andere cultuur ook heel wat uitdagingen met zich meebrengen. Is hier in Nederland mijn agenda mijn bijbel en wijken wij nooit van elkaars zijde af, ben ik bang dat de meeste mensen in Oeganda niet eens weten wat een agenda is. Heb je om twee uur afgesproken? Dan is het niet vreemd als iemand anderhalf uur later komt opdagen en dat heel normaal vind. Hmm ik ben benieuwd hoe dit zal gaan

Hoewel veel mensen al hun twijfels over de veiligheid/ gezondheid hebben uitgesproken naar mij, is dit absoluut niet nodig. Ik ben voor de komende dertig jaar gevaccineert en zal me netjes aan de regels houden (dit zijn jullie wellicht niet gewend van mij). Dit betekent dus voor het donker thuis zijn (dit is al om half zeven in Oeganda!) en uitgaan wordt afgeraden (dit wordt misschien nog een moeilijke). Maar ik zal ervoor zorgen dat ik weer heelhuids thuis kom!

Via deze site lijkt het me leuk om jullie van alles wat ik ga meemaken in Oeganda op de hoogte te houden. Je kunt je ook aanmelden voor de mailingslijst, dan krijg je bij elk nieuw verhaal een mededeling via de mail.

Kwa heri!

Marloes